Suzanne: 'Met dit werk help ik anderen en mezelf'

Het vrijwilligerswerk komt toevallig op haar pad. Dat gebeurt via een advertentie. ‘Ook voor iemand die stervende is, valt er nog heel veel te leven’ luidt de tekst. Dat raakt Suzanne. Daarom besluit zij vrijwel onmiddellijk om te reageren. Inmiddels is ze al een jaar actief in de Vrijwillige Palliatieve Terminale Zorg. En ze wil hier nog heel lang mee doorgaan.

Tijdens het kennismakingsgesprek met Breda Mantelzorg blijken er meerdere mogelijkheden te zijn. In welke fase wil Suzanne actief worden? Welke palliatieve fase spreekt haar het meest aan? Al pratend komt zij erachter dat ze vooral wil waken. “Ik kom als de patiënt al slaapt”, legt Suzanne uit. Het is dan mijn taak om deze palliatieve terminale fase zo comfortabel mogelijk te maken. Ik schud het kussen op. Ik maak de lippen vochtig en bied verkoeling. Ik informeer de verpleging als ik pijnsignalen zie of als de cliënt moeite heeft met ademhalen. Maar soms hoef je helemaal niets te doen. Er zijn in stilte is dan al voldoende.” Suzanne waakt als de naaste familie niet zelf kan waken. Bijvoorbeeld omdat deze het psychisch moeilijk vindt om haar naaste of geliefde zo te zien. Of omdat ze ver weg woont.

Een goede voorbereiding

De beginnerscursus heeft Suzanne voorbereid op alles wat er kan gebeuren. “Ik heb geleerd om signalen te herkennen”, vertelt Suzanne. “Wat kan en mag ik zelf doen en waarvoor schakel ik de verpleging in?” Na afronding van de beginnerscursus heeft Suzanne een brede basis om aan de slag te gaan. Maar ook daarna volgen er nog cursussen die zij gratis mag volgen. “Binnenkort komt er een workshop Handmassage”, vertelt zij enthousiast. “En tijdens de vrijwilligersbijeenkomst ‘Leren, leven en ontmoeten’ krijgen we informatie over ‘Omgaan met dementie’. Ook de vrijwilligers-overleggen zijn waardevol. “Hier nemen we de laatste casussen door en kijken we of er verbeterpunten zijn.”

De nuchtere derde

De Palliatieve Terminale Zorg past bij Suzanne. Daar zijn meerdere redenen voor. “Ik weet hoe overweldigend het verlies van een dierbare kan zijn. Je maakt het nauwelijks bewust mee. Maar in de palliatieve terminale zorg ben ik de nuchtere derde. Ik word niet door emoties overmand en kan praktisch blijven nadenken.” Tegelijkertijd levert het vrijwilligerswerk ook haarzelf veel op. “Ik draag iets bij aan de maatschappij. Dat geeft me een goed gevoel. Mijn eigen gezondheid vereist veel zorg en aandacht. Regelmatig vraagt deze zelfs te veel aandacht. In die periodes kan ik thuisblijven. Als ik wel kan werken, dan doet me dat goed. Door voor een ander te zorgen, vergeet ik mijn eigen zorgen. Met dit werk help ik anderen, maar ook mezelf.”

Tekst: Liliane Verwoolde
​Foto's: Paul Ranft

Heb je vragen naar aanleiding van dit interview? Of wil je zelf je verhaal delen? Vul dan het contactformulier hieronder in. We nemen daarna contact met je op.