Mariëlle: ‘Mantelzorg vervult mij vooral met dankbaarheid’

Al van jongs af aan wil Mariëlle in de zorg werken. Maar voortdurend zijn er omstandigheden waardoor dit er niet van komt. Je zou bijna zeggen dat dit zo heeft moeten zijn. Want met de zorg voor haar man en kinderen, haar ouders en haar oom ontwikkelt Mariëlle zich tot een echte mantelzorger. Hier lees je haar verhaal.

Op vijfjarige leeftijd ziet Mariëlle al hoe je voor elkaar kunt zorgen. Haar vader is dan ernstig ziek. En ook haar moeder heeft een zwakke gezondheid. Zo leert Mariëlle hoe ze haar ouders kan helpen met allerlei klusjes. 'Ze wisselden elkaar af', vertelt Mariëlle over deze periode. 'De ene keer lag mijn moeder in het ziekenhuis, de andere keer was het mijn vader.'

Heftig en triest

Op 21-jarige leeftijd verhuist Mariëlle naar Apeldoorn, waar ze lange tijd in de zorg werkt. Samen met haar man Peter krijgt ze twee zoons. Maar dan is in Breda haar hulp weer nodig. 'Mijn vader werd opnieuw getroffen door kanker. Binnen elf weken moesten we afscheid van hem nemen. In deze periode had ook mijn moeder veel steun nodig. Het was een heftige, trieste periode voor ons allemaal.'

Steeds meer zorg nodig

In 1997 besluiten Mariëlle en Peter om terug te verhuizen naar Breda. Dat blijkt een goede beslissing. 'Mijn moeder had steeds meer zorg nodig', vertelt Mariëlle. 'Ze werd minder mobiel en kreeg een stoma. Ik ben haar steeds meer gaan helpen. Nu ondersteun ik haar bij haar persoonlijke verzorging, de schoonmaak, de boodschappen, haar administratie en afspraken buitenshuis. Tijdens vakanties neem ik ook de taken van de thuiszorg over. Als zij over mijn moeder willen praten, bellen ze mij.'

Alsof ik het aantrek

Maar dan doet zich in 2025 een nieuwe zorgsituatie voor. Een oom van Mariëlle is al op hoge leeftijd. Hij dementeert en heeft moeite met praten. Kan Mariëlle ook voor hem iets betekenen? 'Het is alsof ik het aantrek. Zoiets gebeurt bij mij bijna vanzelf. Sindsdien help ik – twee keer per week - ook mijn oom met allerlei klussen. Ik doe zijn was en voer de gesprekken met zijn huisarts. Mijn oom woont wel in een tehuis. Dus niet alle zorg komt op mij neer.'

Soms lukt het niet

Maar hoe graag Mariëlle ook voor iedereen klaarstaat, soms lukt het toch niet. In 2013 krijgt zij zelf problemen met haar gezondheid. Zij wordt diverse keren geopereerd en kan hierdoor minder klaarstaan voor anderen. Pas zes jaar later komt de mantelzorger in Mariëlle weer boven. 'Ik had toen veel zin om mijn taken weer op te pakken. Mantelzorg vervult mij vooral met dankbaarheid.

Nee zeggen

Twee dagen per week ben ik nu bij mijn oom. Mijn moeder (80) is helemaal geïntegreerd in mijn leven. Ik sta dag en nacht voor haar klaar, ook als ik misschien beter ‘nee’ zou kunnen zeggen. Maar het levert ons zoveel plezier op. We gaan samen naar de Efteling. We gaan de stad in. We eten een hapje buiten de deur. We doen spelletjes op de telefoon en lachen veel. Hopelijk kunnen we dit nog heel lang samen blijven doen.'

Tekst en foto: Liliane Verwoolde